FANDOM


250px-Sigmar statue

Sigmar-założyciel imperium, jeden z bogów starego świata, patron imperium, zaczynał jako wódz Unberogenów i syn Björna. Kiedy ocalił Krasnoludzkiego Króla Kurgana Żelaznobrodego z rąk orków Sigmar zostaje obdarowany potężnym Młotem Runicznym Ghal Marazem, który stał się jednym z symboli Imperium.

Biografia

Narodziny i młodość.

Narodzinom Sigmara towarzyszyły niezwykłe okoliczności.Stało się podczas starcia zbrojnej grupy Unberogenów, którym przewodził król Bjorn z orkami podczas bardzo gwałtownej burzy. Po walce matka Sigmara umarła podczas połogu. Cichym świadkiem tych wydarzeń była również wiedźma z mokradeł, która potem odegrała znaczącą rolę w życiu przyszłego boga.

Gdy Sigmar miał 15 lat wydarzyły się dwa ważne wydarzenia: zdobycie krasnoludzkiego młota Ghal-maraz oraz pierwsza bitwa, której przewodził.

Sigmar podczas walki z orkiem

Sigmar zdobył swój młot gdy wraz z grupą innych młodych wojowników ruszył na bandę orków, która więziła krasnoludzkiego króla Kurgana. W momencie gdy Sigmar mierzył się z orczym watażką, który miał zaklęty pancerz Kurgan rzucił mu runiczny młot, dzięki któremu mógł pokonać przeciwnika. Młodzieniec kierowany honorem chciał zwrócić broń, ale Kurgan odmówił stwierdzając, że teraz broń należy do niego.

Niedługo potem stanął na czele wojsk przeciw 2 tysiącom orkom co wtedy budziło przerażenie i nikt wcześniej nie widział tak wielkiej grupy tych istot. Bitwa została wygrana, ale kosztem wielu wojowników, w tym bliskiego przyjaciela Trinovantesa. Widząc jak trudne było pokonanie przeciwnika, a także wiele innych niebezpieczeństw czyhających na człowieka w Sigmarze zaczęła dojrzewać idea zjednoczenia wszystkich plemion, które w jedności odnalazłyby siłę. W  tym celu kazał m.in. rozpowszechnić metodę obróbki żelaza, która została przekazana przez krasnoludy jak również "zarażać" bliskich swoim marzeniem. Sześć lat później doszło do najazdu Norsów, licząca 6000 wojowników dzikich wojowników i wyznawców Chaosu armia ruszyła na południowe krainy. Sąsiednie królestwa poprosiły wtedy Bjorna o pomoc by stworzyć jedną silną armię. Król zgodził się, a na miejscu zostawił Sigmara, który niechętnie, ale zgodził się przyjąć obowiązek pilnowania włości.

Zdrada i wizyta w krainie umarłych.

Wtedy też doszło do wielkiej zdrady: brat Trinovantesa, Gerreon, który w ukryciu przez lata pielęgnował nienawiść i pragnienie zemsty na Sigmarze za śmierć bliźniaka postanowił dokonać wendetty. Podczas gdy Sigmar pływał nago w sadzawce z ukochaną(która była siostrą bliźniaków) Gerreon zakradł się, nie pozwolił na by Sigmar mógł sięgnąć po broń. Sigmar nie miał wielkich szans, gdyż zdrajca był znany jako doskonały szermierz, a Sigmar był bez broni i nagi. W końcu zdradliwe ostrze trafiło w biodro, cięcie nie było głębokie, ale miecz był zatruty i Sigmar szybko tracił siły. Ostatkiem sił próbował jeszcze zabić zdrajcę, ale ostatecznie Sigmar stał się świadkiem jak Gerreon zabija siostrę, a on sam wyczerpany trucizną został ściągnięty przez prąd wody. W tym samym czasie doszło do finałowej bitwy między zjednoczoną armią przeciw barbarzyńcom z północy. Nieco wcześniej w namiocie króla Bjorna pokazała się wiedźma, ta sama która widziała narodziny Sigmara. Poinformowała go, że jego syn jest na krawędzi życia i śmierci, również objawiła mu, że pomogła Gerreonowi w zdradzie. Według niej Sigmar musiał doświadczyć nie tylko chwały i radości, ale smutku, zdrady i wielkiej straty by stać się tym kim było mu przeznaczone. Jednocześnie zaoferowała Bjornowi, że jeżeli osobiście zmierzy się z wodzem przeciwnej armii będzie w stanie wyciągnąć go z objęć śmierci.

Bjorn bez wahania się zgodził, do pojedynku doszło i ściął głowę dowódcy, lecz w wyniku ran był umierający. Sigmar obudził się w krainie umarłych, zawieszony między życiem, a śmiercią gdzie spotkał swojego ojca. Razem ruszyli do wielkiej bramy gdzie na drodze stanął duch dowódcy Norsów na czele armii demonów. Po stronie ojca i syna natomiast pojawili się dusze poległych wojowników należących do zjednoczonej armii. Doszło do wielkiej bitwy pod bramą, z której wyszli zwycięsko Unberogenowie. Dzięki temu Sigmar mógł przejść przez bramę i wrócić do świata żywych podczas gdy Bjorn udał się na wieczny spoczynek do Wilczego Boga.

Po wybudzeniu Sigmar był w żałobie i rozpaczy po straconym ojcu i jedynej kobiety jaką kochał. Przysiągł wtedy, że jedyną miłością będzie ta jaką darzy swoje królestwo. Jako król z wielką determinacją zaczął wdrażać swój plan zjednoczenia.  

Droga do zjednoczenia i narodziny Imperium.

Sigmar at Blackfire Pass

Bitwa pod Przełęczą Czarnego Ognia

Sigmar był znany jako reformator, który dążył do zjednoczenia ludzkich królestw. W pierwszej kolejności dążył do tworzenia sojuszy poprzez braterstwo miecza: przysięgę honoru wzajemnego wsparcia. By do tego doprowadzić czasem wystarczyła rozmowa, ale też zdarzyło mu się pojedynkować z królem Arturem w świątyni Ulryka, spędzić noc w łożu z królową Freyą czy pokonać w bitwie króla berserkerów Wolfgarta. Ostatecznie niemal wszyscy królowie złożyli przysięgę, a ostatecznym sprawdzianem lojalności i jedności była zbliżająca się armia orków, której przewodził herszt Urgluk Krwawy Kieł.

Bitwa miała miejsce w Przełęczy Czarnego Ognia. Na miejscu zjawiły się wszystkie sprzymierzone armie, łącznie dziesiątki tysięcy wojowników. Jednak armia orków liczyła setki tysięcy, wśród nich były też trolle, olbrzymy czy wielkie pająki. Rozpoczęła się wielka bitwa i choć armii ludzkości nie brakowało odwagi to wojenna arytmetyka była nieubłagana: ludzie nie mieli szans. Wiedział to też Sigmar świadom że bitwa zdecyduje o losach całej ludzkości, zdecydował się na desperacką szarżę głęboko w szeregi zielonoskórych podczas której położył trupem setki orków. Ostatecznie doszło do pojedynku między nim, a Urglukiem - czarnym okiem dosiadającym wiwernę, uzbrojonego w runiczny topór z obsydianu(możliwe że wykonany przez krasnoludy chaosu, gdyż Sigmarowi przypominały runy na jego własnym młocie). Tytaniczny pojedynek zakończył się zwycięstwem Sigmara, który roztrzaskał czaszkę wielkiego orka Ghal-marazem. Pozbawiona spajającej woli przywódcy armia orków poszła w rozsypkę, ścigana przez żądnych zemsty ludzi.

Gdy nadszedł wieczór pochowano jednego z poległych króli, a następnie reszta monarchów klęknęła przed Sigmarem i ogłosiła go Imperatorem. 

Przed-imperium za czasów Sigmara

,,Stygnącego żelaza w kuzni Beorthyna,

układajacego się do snu po całym dniu ciężkiej pracy

przy wykuwaniu mieczy i toporów.."

-McNehil Grahm, młotodzierżca.

Jak widać na powyższym cytacie przed panowaniem Sigmara ludzie umieli wykuwać broń. Inne fragmenty mówią, że mieszkali w drewnianych domach i prowadzili osiadły tryb życia. Najsilniejszym plemieniem na północ od Gór Szarych mieli być Urbegenowie, którzy mieli dobre stosunki dyplomatyczne z krasnoludami. Władza w plemieniu Urbogenów była przekazywana dziedzicznie.

Dominującym kultem był kult Ulryka chociaż po kraju grasowały wyznające Gorka i Morka hordy orków, a Chaos był realnym zagrożeniem.

Imperialny kult Sigmara

Kapłan Sigmara 2

Kapłan wojownik Sigmara

W 73KL (23 lata po abdykacji Sigmara)Johann Helstrum buduje pierwszą świątynię Sigmara i obwołuje się Wielkim Teogonistą. Ten dzień uznaje się za pierwszy dzień trwania Kościoła Sigmara. Kult Sigmara jest w imperium religią państwową, mimo to inne kulty nadal wyznawcy innych bóstw stanowią ważną siłę w Imperium.

Święta

-Pierwszy Dzień Lata (Dzień Sigmara) (18 dnia miesiąca Czasu Sigmara).

Przykazania

-Wykorzeniaj i niszcz Zielonoskórych, sługi Chaosu i tych, którzy używają spaczonej magii, gdziekolwiek się kryją.

-Bądź prawdziwym sojusznikiem Jego Imperialnej Mości Imperatora..

-Wspomagaj krasnoludy

Po zniszczeniu starego świata

Po zniszczeniu starego świata przez chaos sigmar błądził po galaktykach dopóki nie odnalazł go Dracothian.

Dracothian przyniósł rdzeń starego świata sigmarowi a on stworzył zupełnie nowy.

Wtedy został mianowany królem Bogów i władcą świata.

Galeria

LuthorHuss

Luthor Huss- prorok Sigmara

200px-Witch Hunter concept art

Przykładowy łowca czarownic.